İran’da Ezan Var mı? İzmir’de Bir Gencin Fazla Düşünen Beyniyle Yolculuk
Eger olarak bu yazımızda “İran’da ezan var mı” konusunu masaya yatırıyoruz. Keyifli okumalar!
İzmir’de yaşıyorum. 25 yaşındayım. Arkadaş ortamında genelde “boş yapma” diye başlayan cümlelerin kurbanıyım ama aslında kimse farkında değil: ben boş yapmıyorum, sadece beynim aynı anda 47 farklı konuyu açık sekmede tutuyor. Birinde fatura, birinde eski mesajlar, birinde de durduk yere “İran’da ezan var mı?” sorusu.
Evet, yanlış duymadınız. Bazen insan gece yarısı çayı içerken (çay İzmir’de su gibi tüketilir, o ayrı konu), bir anda zihninin ortasına şu soru düşer: İran’da ezan var mı?
Ve ben de o an kendimi Google’a değil, kendi iç monoloğuma sorarken buluyorum.
“Olmaz mı ya?” diyorum.
Sonra duruyorum.
“Emin miyim?”
İşte o noktada olay zaten kontrolden çıkıyor.
Bir İzmir Gencinin Zihin Akışı: Basit Bir Soru, Karmaşık Bir Film
Benim zihnimde herhangi bir soru açılırsa, Netflix dizisi gibi ilerliyor. Mesela:
“İran’da ezan var mı?”
Beyin 1. bölüm:
– Tabii ki var, Müslüman ülke sonuçta.
Beyin 2. bölüm:
– Ama acaba ezanın yorumu, sesi, tarzı farklı mı?
Beyin 3. bölüm:
– İzmir’de Karşıyaka vapurunda martı sesiyle ezan sesi karışsa nasıl olurdu?
Beyin 4. bölüm:
– Bu soruyu neden düşündün?
İşte en tehlikeli bölüm burası. Çünkü 4. bölüm açılınca artık sadece İran’ı değil, kendi hayatını da sorgulamaya başlıyorsun.
Arkadaş grubunda bunu anlatsam biri kesin der ki:
“Sen niye İran’ı düşünüyorsun ya?”
Ben de içimden:
“Abi ben İran’ı düşünmüyorum, İran beni buldu.”
İran’da Ezan Var mı? Sorusu Neden Bu Kadar Tetikleyici?
Şunu kabul edelim: bazı sorular vardır, Google’a yazınca basit cevap gelir ama beynine yazınca felsefe başlar.
“İran’da ezan var mı?” sorusu da tam olarak böyle.
Normalde cevap çok basit:
Evet, var.
Ama benim beynim basit cevapları sevmez. O yüzden şöyle devam eder:
– Hangi ezan?
– Günün hangi saatinde?
– Şehirden şehre değişiyor mu?
– Ses tonu daha mı dramatik?
– İnsanlar alışıyor mu yoksa her seferinde “ah evet ezan” mı diyor?
Bir de en kritik soru:
“Ben neden bunu düşünüyorum?”
İzmir Günlük Hayatıyla İran Düşüncesi Arasında Garip Köprüler
İzmir’de büyüyen biri olarak günlük hayatım biraz karışık bir sahne.
Sabah:
– Alarm çalar (ki ben genelde 3 alarm kurarım, çünkü 1 tanesi beni ikna edemez).
Öğlen:
– Arkadaş: “Kanka kahve mi çay mı?”
– Ben: “İran’da ezan var mı?”
Arkadaş: “????”
Akşam:
Kordon’da yürürken rüzgar yüzüme vuruyor, bir vapur geçiyor. O an beynim diyor ki:
“Bak, bu atmosfer İran’da olsaydı ezan sesi nasıl yankılanırdı acaba?”
Ben de kendime:
“Sen normal misin?”
Cevap:
“Hayır ama yaratıcıyım.”
İç Sesimle Röportaj: İran ve Ezan Üzerine Derin Sohbet
Bazen kendi iç sesimle ciddi tartışmalar yapıyorum. Bunu itiraf etmek biraz garip ama gerçek.
– İç ses: İran’da ezan var mı diye neden düşünüyorsun?
– Ben: Merak işte.
– İç ses: Bu merak seni nereye götürecek?
– Ben: Muhtemelen Google’a.
– İç ses: Google’a değil, hayatına bak.
Ve o an susuyorum. Çünkü iç sesim bazen fazla haklı çıkıyor.
Ama yine de şunu soruyorum:
– İran’da ezan var mı gerçekten?
İç ses:
– Var.
Ben:
– Tamam o zaman neden bu kadar düşündük?
İç ses:
– Çünkü sen basit cevaplara güvenmiyorsun.
Arkadaş Ortamında İran Konuşmak: Sosyal Risk Analizi
Bir gün arkadaşlarla oturuyoruz. Konu dönüp dolaşıp boş muhabbetlere geliyor (en sevdiğim tür).
Ben:
“Biliyor musunuz, İran’da ezan var mı diye düşündüm.”
Masada 3 saniye sessizlik.
Sonra biri:
“Sen iyi misin?”
Diğeri:
“Abi biz FIFA konuşuyorduk.”
Ben:
“FIFA da önemli ama İran…”
Cümle tamamlanmıyor çünkü kimse dinlemiyor artık.
Ama ben içten içe şunu düşünüyorum:
“Bu insanlar neden bu sorunun derinliğini anlamıyor?”
Sonra fark ediyorum ki ortada derinlik falan yok, sadece benim beynim gereksiz genişletme paketi almış.
Gündelik Hayatta Aşırı Düşünmenin Komik Yan Etkileri
İzmir’de yaşamanın en güzel yanı rahatlık. Ama benim gibi fazla düşünen biriysen bu rahatlık bile bazen “zihin kaosu”na dönüşüyor.
Mesela:
Market sırasında:
– “Poşet ister misiniz?”
– Ben: “İran’da ezan var mı?”
Kasiyer bakışı:
%100 yargı + %0 anlayış.
Otobüste:
– Camdan dışarı bakıyorum.
– İç ses: “İran’da ezan sesi şehir mimarisiyle nasıl birleşiyor acaba?”
Gerçek ben:
“Abi sadece eve gidiyoruz ya…”
Zihin: Açık Dünya Oyunu Gibi
Benim zihnim açık dünya oyunu gibi. Bir görev var ama yan görevler hiç bitmiyor.
Ana görev:
– Hayatını yaşa.
Yan görev:
– İran’da ezan var mı?
– Neden bu kadar düşündün?
– İnsanlar neden bunu hiç düşünmüyor?
– Düşünmek gerekli mi?
Ve en sonunda karakterim stamina kaybediyor.
İran’da Ezan Var mı? Sorusu Aslında Ne Anlatıyor?
Şaka bir yana, bu soru aslında çok basit bir merakın sembolü. Ama ben gibi düşünen biri için her basit soru, küçük bir zihinsel yolculuğa dönüşüyor.
Bazen düşünüyorum:
Belki de mesele İran değil. Belki de mesele “benim sürekli bir şeyleri fazla kurcalayan zihnim.”
Çünkü ben sadece İran’da ezan var mı diye sormuyorum. Aynı zamanda şunları da soruyorum içten içe:
– İnsanlar neden bazı şeyleri hiç sorgulamıyor?
– Ben neden her şeyi sorguluyorum?
– Bu iyi mi kötü mü?
Cevap yok.
Sadece rüzgâr var. İzmir rüzgârı. Bir de kafamın içindeki sürekli çalışan motor sesi.
Sonuç Gibi Görünen Ama Aslında Sonuç Olmayan Bir Yer
Şu an dürüst olayım: İran’da ezan var mı sorusu teknik olarak çoktan cevaplandı. Evet, var.
Ama benim için mesele hiçbir zaman sadece cevap olmadı.
Mesele, o sorunun kafamda açtığı küçük ama sonsuz tünel.
İzmir’de bir akşam yürürken, martılar bağırırken, insanlar hayatına devam ederken ben hâlâ şunu düşünebiliyorum:
“İran’da ezan sesi sabahları nasıl bir his bırakıyor?”
Sonra gülüyorum kendime.
Çünkü bazen en büyük cevap, sadece “fazla düşünüyorsun” oluyor.
Bu içeriğimizin sonuna geldik. Eger olarak “İran’da ezan var mı” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Benzer Konular: İnterfaz evresinde sentrozom eşlenir mi ?