Poğaçaya Yoğurt Mu, Süt Mü?
Kayseri’nin sabahları başka güzel olur. Güneş henüz o kadar yükseğe çıkmamışken, güne başlamak için evdeki mutfağın kapısını araladığımda ilk kokular, taze ekmek ve kahvaltı hazırlıklarının kokusu gelir. Bugün de öyle bir sabah. Ama bu sabahın bir farkı var; bir sorum var, kafamda dönüp duran bir soru: Poğaçaya yoğurt mu, süt mü?
Bir Poğaça Hikâyesi
Gece boyunca, sabah ne yapacağımı düşünerek uyudum. Ne yazık ki, uyandığımda hâlâ çözemedim. Yoğurt mu, süt mü? Evdeki mutfak masasının başında, gözlerim bu iki malzemenin arasında gidip gelirken, aklımda başka bir şey de vardı: Annem.
Benim annem, Kayseri’nin en iyi poğaçalarını yapan kadındır. Hele de poğaçaların içinde yoğurt varsa, işler tam anlamıyla farklılaşır. Annem bana her zaman şöyle demiştir: “Poğaçaya yoğurt koymanın sırrı, ona yumuşaklık ve pofidiklik kazandırmaktır.” Ama, bir yandan da süt kullanmanın, poğaçanın lezzetini başka bir boyuta taşıyacağını biliyorum. Her iki malzeme de farklı hikâyeler anlatıyor. İkisini de ayrı ayrı seviyorum, ama hangisiyle daha çok bağ kurduğumu bilmiyorum.
Hayal Kırıklığı ve Zihinsel Karışıklık
Saatlerdir bu soruyu düşündüm. Yoğurt mu, süt mü? Bu, aslında sadece bir mutfak sorusu değil. Poğaçaya bu iki malzemeyi eklerken, yıllarca annemin yanında mutfakta geçirdiğim zamanları, onun bana yaptığı o sıcacık poğaçaları düşündüm. Ama artık o poğaçalar bana farklı bir anlam taşıyor. Annem geçen yıl Kayseri’den başka bir şehre taşındı. O günden sonra evde poğaça yapmayı çok özledim. Bir an, yoğurt ya da süt fark etmeden, sadece annemin mutfaktaki o huzurlu halini düşünüp kaybolmak istedim.
Ama hayal kırıklığım, bu sorunun daha derin olduğunu fark ettiğimde başladı. Yoğurt mu, süt mü? Bir şekilde, bu basit seçim bile geçmişin, kaybolan bir alışkanlığın gölgesinde kalıyor. Annemle her sabah kahvaltısı hazırladığımız o mutlu anlar… Ama şimdi, sadece poğaçaya bakarak bu soruya takılıyorum. İçimde bir şeyin eksik olduğunu hissediyorum. O yüzden bu soru bana sadece bir malzeme kararı gibi gelmiyor; aslında, kaybettiğim bir şeyi geri istemek gibi bir his.
Yoğurt ve Süt Arasındaki Farkı Anlamak
Saatler geçtikçe, sorunun gerçekte ne kadar karmaşık olduğunu anlamaya başladım. Poğaçaya yoğurt koyduğumda, o pofidik yapıyı, o yumuşacık dokuyu çok seviyorum. Ama süt de öyle değil mi? Bir parça süt, poğaçaya o kremamsı, hafif bir tat veriyor. Sütü de seviyorum. Ama ikisini bir arada koymaya cesaret edemedim. Kendimi böyle basit bir seçim yapmaya mecbur hissediyorum.
Annemin mutfak sırrı, “Yoğurt, poğaçayı yumuşak yapar” sözünün yankılarını hatırlıyorum. Ama süt de benim için başka bir anlam taşıyor. O anda, fark ettiğim bir şey oldu. Bu seçim, sadece hangi malzemenin kullanıldığıyla ilgili değil. Bu, geçmişle, annemle, Kayseri’deki o mutlu sabahlarla ilgili bir şey. Poğaça, çocukluğumun bir parçası ve ona eklediğim her malzeme, geçmişin bana bıraktığı bir hatıra.
Bir Karar Vermek ve Geleceğe Bakmak
Nihayet, kararımı verdim: Yoğurt. Bu sabah, yoğurtla poğaça yapmak istiyorum. Ama içimdeki bir parça kaygı hala var: Belki süt daha iyi olurdu. Ama ben, artık kaybolan o anları düşünmek yerine, kendi kararımı vermek istiyorum. Belki de bu, büyüdüğümü fark ettiğim bir an.
Poğaçayı yoğurtla yapmanın, bana çocukken hissettiklerimi hatırlatacağını biliyorum. Annemle geçirdiğimiz mutlu sabahların anısını yaşatmak, o sıcaklığı, o huzuru yeniden hissetmek istiyorum. Kendi seçimimi yaparak, her şeyin değişmeyeceğini, ama küçük anların hala değerli olduğunu hatırlatmak istiyorum kendime.
Umut ve Yeniden Başlamak
Poğaçaya yoğurt koyarak, bir şeylerin yoluna gireceğini düşünmesem de, bunun bana bir şeyler öğrettiğini hissediyorum. Belki de hayat, çok büyük kararlardan çok, bu tür küçük seçimlerle şekilleniyor. Poğaçaya yoğurt koymanın, belki de benim için daha derin bir anlamı var. Annemi, çocukluğumu ve o sıcak sabahları tekrar hatırlamak… Bazen, basit bir soru, hayatı anlamlandırmamıza yardımcı olabilir.
O sabah, poğaçaya yoğurt koyarak, bir adım daha attım. Kayseri’deki o eski mutfağımda, annemle yaptığımız kahvaltılara daha yakın hissettim. Ve belki de bir gün, bu yazıyı okuyan biri, kendi mutfağında benzer bir soruya takılıp, bir parça umut bulur.